Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

προτιμώ την φρουτοπία μείνε εσυ στην ουτοπία πως έχουμε δημοκρατία.


Σου γράφω γιατί δεν πείσθηκα, μονάχα απελπίστηκα.
Εδώ το ουράνιο τόξο μαυρίζει την εικόνα μου και την καρδιά μου, χάθηκε το σήμα ..
Χάθηκε εδω και πολύ καιρό το σήμα εχω να σου πώ γενικότερα.
Μεγάλωσα με κάντυ κάντυ και νίλς χόγκερσον , σε αυθέντικη μεταγλώτισση της ερτ,  φρουτόπια και μικρό σπιτι στο λιβάδι, ρούχλας και του κουτιού τα παραμύθια, φα δίεση ο φιόγκος..
Τώρα φιόγκος το στομάχι μου.
Μαμά που χάθηκε το ουράνιο τόξο?
άραγε τις έχασαν τις ζωγραφίες μου?
Οι μισοί κλαίνε ,οι αλλοί μισοί χαίρονται , κόσμος συγκεντρώνεται γύρω μου και οι φώνες ενώνονται , φα δίεση εγώ, αδιαλαχήχου η λώρα , να σου και ο ρόυχλας μαζι με τον αστυνόμο σαίνη .
Δεν ξέρω αν έχω τρομοκράτηθει, αν  παγιώθηκε μεσα μου ο φόβος, τώρα μου κλέβουν και τις αναμνήσεις μου?
Σου γράφω για να σου θυμίσω , δεν εχω κουράγιο πια να μιλήσω.
προτιμώ την φρουτοπία μείνε εσυ στην ουτοπία πως έχουμε δημοκρατία.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …